“

روزي از روزها گروهي از قورباغه هاي کوچيک تصميم گرفتند که با هم مسابقه ي دو بدهند .
هدف مسابقه رسيدن به نوک يک برج خيلي بلند بود .

برای دانلود کلیک کنید

“ديروز سگ حسن دله نفس زنان و عرق ريزان وارد اداره شد. به محض ورود بي سلام وعليک فوراً گفت:«فلان کس زود زود اين مطلب را يادداشت کن که در جشن خيلي لازم است.»گفتم:«رفيق حالا بنشين خستگي بگير.»
گفت:«خيلي کار دارم زود باش تا يادم نرفته بنويس که مطلب خيلي مهم است.»
گفتم:«رفيق مطلب در صندوق اداره به قدريست که اگر روزنامه هفتگي به بلندي عريضه کرمانشاهي ها يوميه هم که بشود باز زياد مي آيد.»
گفت:«اين مطلب ربطي به آن ها ندارد، اين مطلب خيلي عمده است.»
ناچار گفتم:«بگو.»
گفت:«قلم بردار!» قلم برداشتم.
گفت بنويس:«چند روز قبل.» نوشتم.
گفت بنويس:«پسر حضرت والا در نزديک زرگنده(1)»، نوشتم.
گفت بنويس:«اسب هاي کالسکه اش در رفتن کندي مي کردند.» نوشتم.
گفت بنويس:«حضرت والا حرصش درآمد.»
گفتم:«باقيش را شما مي گويد يا بنده عرض کنم؟» يک مرتبه متعجب شده چشم هايش را به طرف من دريده گفت:«گمان نمي کنم جناب عالي بدانيد تا بفرماييد.»
گفتم:«حضرت والا حرصش درآمد رولوه(2) را از جيبش درآورده اسب کالسکه اش را کشت.»
گفت:«عجب!»
گفتم:«عجب جمال شما.»
گفت:«مرگ من شما از کي شنيديد.»
گفتم:«جناب عالي تصور مي کنيد که فقط خودتان چون رابطه دوستي با بزرگان و رجال و اعيان اين شهر داريد از کارها مطلعيد، و ما به کلي از هيچ جاي دنيا خبر نداريم؟!»
گفت:«خير هرگز چنين جسارتي نمي کنم.»
گفتم:«عرض کردم مطلب در صندوق اداره ما خيلي است، و اين مطلب هم پيش آن مطالب قابل درج نيست، گذشته از اين که شما خودتان مسبوقيد که تمام اروپايي ها هم در اين مواقع همين کار را مي کنند، يعني اسب را در صورتي که اسباب مخاطره صاحبش بشود مي کشند، ديگر آن که شما مي فرماييد حضرت والا حرصش درآمد، شما الحمدلله مي دانيد که آدم وقتي حرصش دربيايد ديگر دنيا پيش چشمش تيره و تار مي شود، خاصه وقتي که از رجال بزرگ مملکت باشد، که ديگر آن وقت قلم مرفوع است(3). براي اين که رجال بزرگ وقتي حرصشان درآمد حق دارند هر کار بکنند.
همان طور که اولياي دولت حرصشان درآمد و بدون محاکمه قاتل بصير خلوت را کشتند.
همان طوري که حبيب الله افشار حرصش درآمد و چند روز قبل به امر يکي از اوليا سيف الله خان برادر اسدالله خان سرتيپ قزاقخانه را گلوله پيچ کرد.
همان طور که نظام السلطنه حرصش درآمد و باآن که پشت قرآن را مهر کرده بود جعفرآقاي شکاک را تکه تکه کرد.
همان طور که آن دو نفر حرصشان درآمد و دو ماه قبل يک نفر ارمني را پشت يخچال حسن آباد(4) قطعه قطعه کردند.
همان طور که آدم هاي عميدالسلطنه طالش حرصشان درآمد و آن هايي را که در «کرگانه رود»(5) طرفدار مجلس بودند سربريدند.
همان طور که عثماني ها به خواهش سفيرکبيرهاي ما حرصشان درآمد چهارماه قبل زوار کربلا را شهيد کردند و امروز هم اهالي بي کس و بي معين اروميه را به باد گلوله توپ گرفته اند.
همان طور که پسر رحيم خان چلبيانلو حرصش درآمد و دويست و پنجاه و دونفر زن و بچه و پيرمرد را در نواحي آذربايجان شقه کرد.
همان طور که ميرغضب ها(6) حرصشان درآمد و درخت هاي فندق «پارک» تبريز را با خون ميرزاآقاخان کرماني و شيخ احمد روحي و حاج ميرزا حسن خان خبيرالملک آبياري کردند.
همان طور که يک نفر حکيم حرصش درآمد و مغز سر ميرزا محمدعلي خان نوري را با ضرب شش پر(7) از هم پاچيد.
همان طور که اقبال السلطنه در ماکو حرصش درآمد و خون صدها مسلمان را به ناحق ريخت.
همان طور که دختر معاون الدوله حرصش درآمد و وقتي پدرش را به خراسان بردند به زور گلوله درد خويش را خفه کرد.
همان طور که مهمان خسرو در «مئر» آذربايجان پشت آن درخت چنار حرصش درآمد و ميزبان را که اول شجاع ايران بود پوست کند.
همان طور که ميرزا محمدعلي خان ثريا در مصر و ميرزا يوسف خان مستشارالدوله در طهران و حاجي ميرزا علي خان امين الدوله در گوشه «لشت نشا»(8) حرصشان درآمد و به قوت دق و سل خودشان را تلف کردند.
و…
بله آدم مخصوصاً وقتي که بزرگ و بزرگ زاده باشد حرصش که دربيايد اين کارها را مي کند، علاوه براين مگر برادر همين حضرت والا وقتي يک ماه قبل در اصفهان مادر خودش را کشت ما هيچ نوشتيم؟ ما آن قدر مطلب براي نوشتن داريم که به اين چيزها نمي رسد، گذشته از اين ها شما مي دانيد که پاره اي چيزها مثل پاره اي امراض ارثي است، حسين قلي خان بختياري را اول افطار به اسم مهماني زبان روزه کي کشت؟»
گفت:«بله حق با شما هست.»
گفتم:«پدر همين حضرت والا نبود؟»
گفت:«ديگر اين طول و تفصيل ها لازم نيست، يک دفعه بگوييد: فرمايش شما نگرفت.»
گفتم:«چه عرض کنم.»
گفت:«پس به اين حساب ما بور شديم.»
گفتم:«جسارت است.»
گفت:«حالا از اين مطالب بگذريم راستي خدا اين ظلم ها را برمي دارد؟ خدا از اين خون هاي ناحق مي گذرد؟»
گفتم:«رفيق ما درويش ها يک شعر داريم.»
گفت:«بگو.»
گفتم:«اين جهان کوه است و فعل ما ندا بازگردد اين نداها را صدا»(9)
گفت:«مقصودت از اين حرف ها چه چيز است؟»
گفتم:«مقصودم اين است تو که اسمت را سگِ حسن دَله گذاشته اي و ادعا مي کني که از دنيا و عالم خبرداري عصر شنبه 21 چرا در بهارستان نبودي؟»
گفت:«بودم.»
گفتم:«بگو تو بميري.»
گفت:«تو بميري.»
گفتم:«خودت بميري.»
گفت:«به! تو که باز اين شوخي هات را داري.»
گفتم:«رفيق عيب ندارد دنيا دو روز است.»
—————————————-
پانويس ها:
1. زرگنده، محلي ميان قلهک و تجريش در شمال طهران.
2. رولوه (revolver) لغت فرانسه است به معني نوعي سلاح کمري. ششلول. هفتير. طپانچه. پيشتاب.
3. مرفوع بودن قلم، مرفوع القلم بودن. قلم و تکليف برداشته بودن.
4. حسن آباد، آبادي واقع در غرب طهران قديم که امروز داخل شهر و مابين باغ شاه و ميدان توپخانه واقع است.
5. کرگانه رود، از دهستان هاي بخش طوالش، در مغرب درياي خزر، ميان انزلي و آستارا.
6. ميرغضب، جلاد. دژخيم. مأمور کشتن يا قطع عضو کردن افراد در دربار حکام و امرا.
7. شش پر، نوعي چماق شش پهلو با چوبي سخت.
8. لشت نشا، از بخش هاي رشت و در شمال شرقي آن. مرکزش شهر جور است.
9. صدا، بازگشت آواز. پژواک. انعکاس صوت

funpatogh . com

برای دانلود کلیک کنید