شور شعیب و سرزنش کفّار
شعیب یکی از پیامبران بنی اسرائیل بود که در راه هدایت این قوم لجوج بسیار آزار دید و کفار لجوج و کفران پیشه بسیار او را سرزنش و تحقیر میکردند که دست از دعوت آسمانی خود بردارد مبادا منافعشان مورد خطر واقع گردد قرآن بر خورد آنان با شعیب پیامبر خدا را اینگونه وصف میکند :
آنها که بتها را آثار نیاکان و نشانه اصالت فرهنگ خویش مى پنداشتند و از کم فروشى و تقلب در معامله سود کلانى مى بردند، در برابر شعیب چنین گفتند: « قَالُواْ یَا شُعَیْبُ أَصَلاَتُكَ تَأْمُرُكَ أَن نَّتْرُكَ مَا یَعْبُدُ آبَاؤُنَا أَن نَّفْعَلَ فِی أَمْوَالِنَا مَا نَشَاء إِنَّكَ لَأَنتَ الْحَلِیمُ الرَّشِیدُ » 1؛ اى شعیب ! آیا این نمازت به تو دستور مى دهد که ما آنچه را پدرانمان مى پرستیدند ترک گوئیم ؟! و یا آزادى خود را در اموال خویش از دست دهیم و نتوانیم به دلخواهمان در اموالمان تصرف کنیم ؟.(تو که آدم بردبار. پر حوصله و فهمیده اى)، از تو چنین سخنانى بعید است !.

حکایت ایمان آدمی، حکایت غریبی است، از آن غریبتر، سنجه رسواکننده الهی است که سرشت بد نهاد را از گوهر پاکذات جدا میکند.
